Do rozmowy zaprosiłam Lucynę Kicińską – pedagożkę, trenerkę, terapeutkę narracyjna. Wieloletnią koordynatorka Telefonu Zaufania dla Dzieci i Młodzieży 116 111 i Telefonu dla Rodziców i Nauczycieli w sprawie Bezpieczeństwa Dzieci.

Jako rodzice i wychowawcy mamy nadzieję, że dzieci przyjdą do nas po wsparcie, gdy będzie im ciężko. W swojej praktyce często słyszę dorosłych, którzy podkreślają, że chcą być oparciem dla bliskich. Niejednokrotnie zapewniali dzieci, że mogą przyjść do nich ze wszystkim. A jednak to nie wystarczy. Zastanawiasz się, czego nie mówi ci dziecko?

A może masz pewność, że mówi ci wszystko? Bo zapewniałaś.. Zdarza mi się też słyszeć, że to oczywiste, że przyjdzie do rodzica. W praktyce okazuje się często inaczej. Dzieci mają swoje ważne powody, dla których milczą. W głębi serca wierzą, że to pomoże rodzinie wyjść z kłopotów. Nie chcą obciążać rodziców swoimi zmartwieniami. Wraz z wiekiem nasila się też poczucie, że dorośli nie będą w stanie ich zrozumieć. Nastolatkowie mają też już sporo „dowodów” na to, że to, co myślą, jest nieważne. Zawsze jest jakiś powód.

Ciężar tajemnicy ponad możliwości dziecka w pewnym momencie będzie pogarszać jego zdrowie psychiczne. I wtedy dziecko zaczyna szukać sposobu, by móc komuś opowiedzieć, co go trapi. Czasem rodzice widząc zmagania pociechy, sami szukają wsparcia. Specjaliści od psychiki i rozmów skutecznie wspierają osoby w wypowiedzeniu tego, co jest nie do uniesienia. Od tego właśnie są psychoterapeuci. Czasem pierwszym krokiem rozmowy z obcą osobą jest telefon zaufania.

Jeśli zależy ci na autentycznej relacji z bliskimi, to warto byś dowiedziała się, czego nie mówi ci dziecko. Prawda bywa bolesna, lecz nie ma innej drogi do budowania zaufania i bliskości. Czytanie w myślach to zdolność postaci w baśniach. Lecz możesz rozwijać swoją empatię poprzez psychoedukację. Chcę podzielić się z tobą tym, co pomaga budować zaufanie w rozmowie, na co zwracać uwagę, by emocjonalnie być dostępną dla dziecka,a czego unikać jak ognia.